Soms is er een bepaalde samenloop van omstandigheden dat je denkt, hoe dan?! Dit zijn tien bizarre, leuke en uitdagende situaties so far, waarbij ik gedacht heb… neeeeee niet nu, jaaaaaaaa nú of OMG… hoe krijg je het voor elkaar!?

Het leven is een aaneenschakeling van momenten en keuzes die je maakt of niet maakt. Soms zitten daar situaties bij waarvan je denkt, hoe verzin je het… nou niet, it just all happend. Terugkijkend op de afgelopen maanden kan ik wel stellen dat dit een bizarre reis is op allerlei fronten. Dit is een selectie van tien situaties waarbij jij misschien ook denkt.. Hoe dan?!!
NB: in chronologische volgorde, anders had er wel een ander punt met stip op één gestaan..*bloos*;)

1 Niet meer pinnen in de Dominicaanse Republiek

Dat je met locals babbelt over je massage/fysio achtergrond, in contact gebracht wordt met de eigenaresse van de Spa in het meest luxe hotel van Cabarete, je na een “sollicitatiegesprek” (lees: leuk dat je uit Nederland komt en een aardig woordje over de grens spreekt, maar ik ga hier liggen, je hebt 30 minuten, laat maar voelen wat je in huis hebt) direct wekelijks opgeroepen wordt voor drie tot vijf massages, op maandagen handje contant uitbetaald krijgt en zo de laatste drieënhalve week niet meer hoeft te pinnen in de DR.

2. Hulp gevraagd/geboden

Dat je op Facebook een oproep plaatst, je hulp aanbiedt ten aanzien van virtueel assistentie en je door een bekende (nogmaals thanks Janneke!) gelinkt wordt aan Sabrina van gevoeligkind.nl, waar je zelf eerder door geïnspireerd bent, die op exact dezelfde dag op Facebook om een VA gevraagd heeft!

3.”Leuker kunnen we het niet maken”…

Dat je voor je vertrek in december bedenkt, “laat ik vanaf nu al mijn administratie digitaal doen, wel zo handig on the road”, daarvoor nog de workshop ‘Digitaliseer je admin in één dag’ bij Patty Golsteijn volgt, (aanrader!), voor de zekerheid als een malle de admin van 2016, ik herhaal 2016, inscant (zo’n vaart zal het wel niet lopen, want hoe groot is nou de kans,  maar heej ‘ge-weet-oit-nie’, dan staat het maar vast online, orden ik het onderweg wel) en je op een ochtend wakker wordt in de Dominicaanse Republiek, een mail van de Belastingdienst in je inbox vindt, daarin “omdat we u niet telefonisch hebben kunnen bereiken” dringend verzocht wordt contact op te nemen ten aanzien van een omzetbelasting-boekencontrole over 2015 (!!) waarvan de map netjes bij pa en ma opgeslagen ligt… die over een paar dagen voor een maand naar Zuid-Afrika vertrekken…

4. Brussel… Serieus?!

Dat je besluit om nog niet naar Nederland terug te gaan, maar vanaf de Dominicaanse Republiek het eerstvolgende goedkoopste ticket naar het vaste land gaat boeken en vervolgens uitgedaagd wordt in die keuze als blijkt dat dit Brussel is. Bummer…het twee na voordeligste ticket dan maar;) viva Colombia!

5. Bekenden in Medellin, what are the odds

Dat je weet dat één van de beste vrienden van je ex met zijn vriendin in Colombia op vakantie is, maar je geen idee hebt van hun tijd- en reisschema, dus hoe bizar is het…dat je eten staat te bestellen aan de bar van een guesthouse in Prado (NB een buurt in Medellin die totaal niet aangeraden wordt, maar voor mij even ideaal was voor wat focussed-werk-to-do’s), je ineens bekende stemmen achter je hoort en je in hetzelfde guesthouse blijkt te overnachten, ’s avonds een fijn en reflecterend gesprek hebt over het verleden (thanks lieve M&M) en de volgende dag in spontane actie met drieën La Piedra in Guatapé beklimt.La Piedra Guatape

 

6 Cappuccino break

Dat je je bankrekening ziet slinken, besluit om een extra grote JuanValdez-cappuccino te bestellen, met alle vezels in je lijf affirmeert dat het precies goed is zoals het nu is, er genoeg is voor iedereen, je altijd genoeg hebt en vervolgens vlak na die overheerlijke cappuccino een bulk aan nieuwe opdrachten toe gemaild krijgt door één van je opdrachtgevers (thanks Suus!).

7. What happens in Cartagena, stays in…

Dat je een vlucht boekt naar Cartagena, op het moment dat je je tas aan het inpakken bent nog denkt “damn Im hoezo heb je nu al geboekt…” je jezelf toch naar het vliegveld begeeft, daar als één van de laatsten aansluit in de boarding-rij, in gesprek raakt met een Engelsman, maar je niet kan concentreren omdat er niet direct achter je maar dáár weer achter twee Nederlandse gasten enthousiast staan te ouwehoeren, je een keer vluchtig omkijkt, in een fractie van seconde denkt “oef.. mooie vent die ene met donker haar, donkere ogen..”, je vervolgens plaatsneemt in het vliegtuig, er nog één stoel vrij is naast je, je een paar minuten later, what are the odds, van heel wat dichterbij in die paar warme bruine kijkers van Buurman kijkt en denkt.. no matter if something will or won’t gonna happen.. ik ben zó blij dat ik deze vlucht geboekt heb.

8. Zomaar adresje scoren

Dat de ‘Workaway’ locatie(waar je locals gaat helpen tegen kost en inwoning) in Jardin, die je het liefste zou doen, pas over anderhalve maand plek heeft, je naar je tweede keus in Sogamoso uitwijkt, daar aankomt en direct voelt, never niet dat ik hier een maand wil zitten, vervolgens een bijzonder gesprek voert met een dame over het Ayahuasca-ritueel en je zomaar een adres van een Shamaan onder je neus geschoven krijgt.

9 Gut-feeling 2.0

Dat je, na eerder op onderbuikgevoel een studio in Utrecht afgewezen te hebben, op jezelfde gut-feeling vertrouwt, Sogamoso verlaat en een dag later een mailtje ontvangt van de eerste Workaway-keus met de mededeling dat je er volgende week alsnog terecht kan.

10 Expeditie telefoon

Dat je oud wordende, tot nog toe trouw dienstdoende, iPhone5 ineens kuren heeft (geen idee of de dikke vriendschap met een rots na een uitglij-partij bij een waterval in Minca hier aan bijgedragen heeft), je vlak voordat je richting finca in Jardin gaat, bij een “Claro-shop” in een veilig deel van Bogota informatie inwint hoe e.e.a. op te lossen, even alles laat bezinken, de dag erna om 13:30u terugkomt, aan een gesloten deur staat (gemiste ondernemerskans om zo vroeg dicht te gaan op zaterdag als je het mij vraagt, maar dat terzijde) je in je beste telefoontechnische-Spaans de situatie uitlegt aan een medewerker die nog net de winkel uitkomt, hij je vertelt dat twintig blokken verderop een andere Claro-store nog wel open is, me daar niet alleen naar toe wil laten lopen vanwege de gevaarlijke buurt, je niet bang uitgevallen bent, maar ‘m toch knijpt als je even later door de grauwe shabby straten door weer een andere behulpzame Colombiaan naar de betreffende winkel begeleidt wordt, hij geen moment van je zijde wijkt, je perfect geholpen wordt, ook op de terugweg aan alle kanten gezelschap krijgt, bustickets voor je betaald worden en je, naast met een goedwerkende telefoon, ook met wat extra telefoonnummers thuis komt, uhmm… no gracias, maar wel goed voor je ego natuurlijk;)

 

What’s gonna be next?! Bring it on. Ik ben benieuwd, haha.
Heb jij wel eens van die bijzondere samenloop van omstandigheden gehad? Laat het me hieronder weten. Vind ik leuk!