Hey Imke, per 1 april (geen grapje) komt er een studio vrij in het complex waar ik woon in Utrecht. Je hebt de eerste keus. Ik stuur je even de foto’s door. Je moet wel liefst vandaag, uiterlijk morgen, laten weten of je het doet.

Ik zit in het zonnetje in San Gil, een bergdropje in Colombia, aan een “Limonade de limon sin azucar”(limoensap zonder suiker) te zippen, verslik me bijna en schrik van zowel het bericht als mijn reactie erop.

Keuzes keuzes

Na drie maanden on the road van Nomad Cruise naar Dominicaanse Republiek en nu Colombia, krijg ik zomaar ineens een studio in het centrum van Utrecht in mijn schoot geworpen.
Aan het einde van mijn verblijf op de Dominicaanse heb ik aan verschillende vriendinnetjes over Skype en de watsapp-telefoon zitten verkondigen dat ik naar Nederland terug wil komen. Het hardcore digital nomad leven van alsmaar onderweg zijn, is het niet voor me. Ik wil langer op één plek zitten. Aan iets bouwen.
De één reageert enthousiast.
Een ander spiegelt me kritische vragen terug naar aanleiding van mijn gedreutel.
Want zegt ze, is die plek voor jou op dit moment wel Nederland?

Hoofd versus hart

Fuck ja, je hebt gelijkt, er is een twijfel. Mijn hoofd en hart zitten niet op één lijn.
Ergens wil ik heel graag naar Nederland, een basis creëren.
Ironisch gezien wil ik enerzijds precies dát wat er allemaal was zo’n driekwart jaar geleden. Toen zag ik het niet of wilde ik het nog niet zien.
Als ik iéts kan noemen dat ik geleerd heb de afgelopen maanden is dat het: steeds meer zie ik hoeveel het leven voor mij om eenvoud, kwalitatieve connecties en ‘samen’ gaat, in plaats van meer, groter, beter en ‘alleen’.
Een hele (heule) confronterende, en ja soms ook pijnlijke, les. Ik had ‘m nog te leren.
In het begin heb ik mezelf erom vervloekt, “hoe heb ik zo kortzichtig kunnen zijn.”
Jezelf de grond in praten is natuurlijk het laatste wat je moet doen. Maar hé, makkelijker gezegd dan gedaan.

Wat nou als…

Ik stel mezelf voor dat we in de relatie van toen op dezelfde voet waren doorgegaan. Dat zou voor beiden niet goed geweest zijn, er moest iets veranderen. Hadden we geen stelling genomen dan had ik van mijn kant mezelf altijd blijven afvragen: wat nou als…ik toch voor het digital nomad leven gegaan zou zijn. Ik had dat aan te gaan.
Omdat je de “wat-nou-als-vraag” nooit te vaak wilt stellen, heb ik na de eerdere inzichten bij aankomst in Medellin, inmiddels alweer zo’n anderhalve maand geleden, al mijn schroom aan de kant gezet en mijn ex gevideowatsappbelt (voor als je nog een nieuw origineel woord voor ‘scrabble’ zoekt).
Een emotioneel gesprek en liefdevol genadeloze eerlijkheid volgde. Resultaat: Verdriet te over.

Dankbaar

Flink wat weken en vele reis- local-, geweldige-, leerzame- en bizarre ervaringen verder, voert dankbaarheid steeds meer de boventoon. Ik merk dat ik steeds meer los kan laten. Klinkt wat zweverig misschien, maar elke dag voel ik minder spanning en meer rust in mijn lijf. De combi van het klimaat, de levensvibe hier, de vele verrassingen die ik tegenkom (blog materiaal te over, wordt aan gewerkt ;)) en de openheid van mensen doen me goed.

Wat wil je nou?!

Des te meer viel de spanning me op toen ik voor de keus werd gesteld om een studio in Utrecht te betrekken per 1 april.
Van m’n hoofd “moet” ik terug, omdat ik dat eerder gezegd heb en het ergens ook wel wil..
alleen nú nog niet.
Ik schakel mijn, inmiddels vaste, hulplijnen in (you know who you are, alleen maar liefde voor jullie).

“Mayday mayday, wooncrisis Colombia of Utrecht..”

Eén van die besties apptkeuzes
“Im, wat voel je?
Wat wil je?
Wat zegt liefde je?
Wat zegt vertrouwen?
En wat zegt angst?”

Enkel op die laatste heb ik meteen een antwoord klaar: dat ik dit wel moet doen, want zo’n goede deal komt never nooit nog een keer voorbij.
Bullshit natuurlijk.
En mega inzicht, dat de angst gedachte vele malen helder is dan al die andere.
Ik mag nog meer vertrouwen.

Puur op mijn onderbuikgevoel heb ik het aanbod afgewezen. En de stress was weg.. een duidelijker signaal van de juiste keuze voor nu kan je niet hebben, denk ik.

Finca Colombia

Langere tijd op één plek zitten, betekent voor nu nog even aan deze kant van het water blijven en een Workaway organiseren. Locals helpen in ruil voor kost en inwoning en daarnaast knallen met online blog-, copywrite- en virtueel assistent opdrachten.
En over wanneer dan wel naar Nederland terug doe ik voorlopig even geen uitspraak meer om verwachtingen en/of teleurstellingen te voorkomen.
Keep on following the gut-feeling here!

Herken jij de hoofd versus hart kwestie? Heb jij misschien ook een leuk verhaal en/of situatie welke je wilt delen? Ik ben benieuwd en hoor graag van je!