In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Zo luidt een bekend gezegde in de beleggingswereld. Fuck-ups evenmin. Het verleden is passé. Natuurlijk is het handig om met regelmaat een blik terug te werpen op keiharde, resultaatgerichte cijfers. Meten is immers weten. Zodra het echter acties betreffen waarvan je nu denkt, auwtsj.. had ik dat nou beter zo gezegd of gedaan. Of gelaten. Jammer dan.

Je kunt je eraan vasthouden.
Je kunt ervan leren en het nu anders doen.
Je kunt het laten tegenwerken.
Je kunt het vóór je laten werken.
Je kunt het wegstoppen.
Je kunt erop terugkomen, het aangaan. Ervan groeien.
Je kunt je erin verdrinken.
Je kunt het als springplank gebruiken.
Je kunt erom huilen.
Je kunt erom lachen.
Je kunt het verafschuwen.
Je kunt erdoor gemotiveerd raken.
Je kunt er nooit meer naar willen kijken.
Je kunt het met nieuw perspectief willen ontdekken.
Je kunt je er schuldig om voelen.
Je kunt het jezelf vergeven.

En je kunt er ongetwijfeld nog veel meer mee doen. Eén ding staat buiten kijf:
Het verleden is niet meer te veranderen. Wel jouw kijk en reactie erop.

Yep, I know.. daar gaan al die tal van voorbeelden in werk-, date-, familie-, relatie- en communicatiesituaties waarbij je, met de wijsheid van nu, het liefst anders had gehandeld. Leren, spelen (ermee leren spelen;-)) en doorgaan, vooral doorgaan, want dat “een verleden” niets hoeft te zeggen over hoe het nu is en/of kan zijn, bewijst een van mijn grote liefdes.. Colombia.

Iedereen kent de nieuwsfeiten. Waarbij je kunt stellen dat “een donker verleden” een lichtelijk understatement is. Toch hoor je degenen die het land aan den lijve hebben ervaren eerder positief dan negatief gestemd. En ik sluit me daar volledig bij aan. Het is niet zo dat er niets negatiefs meer gebeurt, maar hey.. dat is hier evengoed. Ik vind het bijzonder om te zien hoe daar de switch gemaakt wordt naar een welwillende, barmhartige, innovatieve vibe, ondanks (of misschien juist dankzij?) het verleden.

Het is een inkoppertje, maar echt: Wát er eerder ook gebeurd is en wat je ook gedaan of gezegd hebt; het vormt je en hoeft je tegelijkertijd niet (meer) te definiëren.
Het is maar welke betekenis je er zelf aan geeft.
Hoe je reageert en hoe je het al dan niet ‘het nu’ laat bepalen, is jouw keuze.

“Zolang je blik (teveel) gericht staat op het verleden, sta je met de rug naar hetgeen dat voor je ligt.”

Best vet om een keer achterwaarts een glijbaan af te gaan, in de categorie ‘blij dat ik glij’ of ‘fiets ‘m er in’ (Ala Te land, ter zee en in de lucht, nostalgisch verleden.. ik bedoel maar;-)) doch liever alles volle bak vooruit ervaren, nietwaar? Wat vind jij?