Over de vlucht naar Mexico, die zonder mij vertrok.

Met een nostalgisch gevoel snuif ik zondag 25 juni jl. nog een keer alles op wat Medellín te bieden heeft. Oké dit klinkt voor een Colombiaanse stad heel fout. Ik bedoel het figuurlijk, dat je het even weet;) Met de nodige weemoed stap ik in de nachtbus naar Bogotá en vertel ik de dag erna tegen een vriendinnetje en oud-collega-vriend Jurre, die de 28e vanuit Bogotá weer naar Amsterdam vliegt, dat als ik op dít moment de knoop had doorgehakt, ik waarschijnlijk nog even hier gebleven was. Ik heb me wederom onwijs thuis gevoeld in Medellín. Er wordt gegrapt: misschien is morgen je vlucht wel gecanceld, dan heb je alsnog in Colombia te blijven, hahaaa. Nee joh, het heeft wel iets om mijn verjaardag te vieren in twee verschillende landen. Ook kijk ik uit naar het weerzien met vriendinnetje Annemiek, die dinsdag een half uur later zal landen in Cancun. We gaan er een gave party van maken! Yesja, reken maar.

Happy Birthday

Dinsdag de 27e gaat dan ook vroeg de wekker. All set. Mexico it is. Miek appt nog vanuit Costa Rica “gefeliciteeeeerd en tot straks he” Joehoe, gezellig. Ook twee Zwitserse buddies zitten in Mexico. “Feliz cumpleaños chica. See you soon Im!” Zin om ook die weer te zien. Bij de incheckbalie krijg ik echter al snel een raar gevoel als ik de ene na de andere passagier hoor vloeken en gestresst zie afdruipen. Eenmaal aan de beurt overhandig ik mijn paspoort en wordt me gevraagd naar m’n terugticket. Uh, die heb ik niet. Omdat het digital nomad verhaal nog niet algeheel geaccepteerd is, maak ik er van dat ik van plan ben over land naar Guatemala te reizen. Oké, heb je dan een busticket? Nope, die boek ik wel als ik daar ben. Ik heb echt iets nodig ter bevestiging dat je het land weer verlaat anders kan ik je niet inchecken, zegt de balie-dame vanachter haar strenge bril. Aan haar blik zie ik dat ze het meent. Geen geouwehoer hier, maar meteen terzake vraag ik hoe dit op te lossen. Wel, je kan een extra vliegticket kopen of een busticket online reserveren. Je hebt een uur de tijd, dan sluiten we de incheckbalie. Owja en uh, happy birthday.

Altijd “al fondo”

Ik haast me naar ‘de Wingo-counter’ en informeer naar return- en onwardflights. Het systeem hapert aan alle kanten en pas na twintig minuten wordt duidelijk dat er vanaf 300 dollar iets te boeken valt. Auwtsh, dat is me toch iets teveel van het goede. Met een mega verontschuldigde blik blijft het vrouwtje herhalen: Sorry, het systeem ligt er weer uit. Ik denk aan de tierende gasten die wel eens aan de balie stonden als de techniek te wensen overliet in hotels waar ik gewerkt heb. Rustig blijven Im. Zij kan er ook niks aan doen. In de tijd dat het vrouwtje met “het systeem” bezig is, probeer ik met mijn telefoons in alle macht connectie met WiFi te maken. Zonder resultaat. Op mijn Colombiaanse 4G databundel, die net de dag ervoor verlopen is, kan ik ook niet meer terugvallen. Is er nog een andere internet-optie hier? Ja, zegt het vrouwtje, ‘al fondo’ daarachter aan de andere kant van de incheck-hal. Tuurlijk, werkend internet dichtbij zou te mooi om waar geweest zijn. Met een wegtikkende klok haast ik me naar de andere kant.

Wappie WiFi

Er zijn zeker vijftien anderen die in exact hetzelfde schuitje zitten, allemaal met een vlucht naar Mexico. Ik heb hier nog nooit eerder op deze manier zoveel problemen mee gehad. Het is ook eigenlijk allemaal prima op te lossen met een bus- of fake onward-ticket…, zolang internet er tenminste niet om de haverklap uit ligt. Als ik dan eindelijk tijdens een steady-internetconnectie-doch-hoge-stresspiek bijna iets gefabriceerd heb, wordt er gevraagd om een kleine betaling via Paypal. Kak, wat is mijn wachtwoord daar ook weer van? Geen idee en dus vraag ik een nieuwe aan, welke netjes binnenkomt op m’n gmail-account. Ware het niet dat ik daar zelf niet in kom op de openbare computer. Sterker nog, met een inlog-poging blokkeer ik mezelf zal later blijken. Heel goed natuurlijk zo’n veilig systeem, nu ontlokt het me echter een luide ‘GVD’.

Opzij opzij opzij..

Als de connectie er vervolgens wéér uit ligt, besluit ik met nog twee minuten inchecktijd terug te sprinten naar Wingo. In die meters vraag ik mezelf hardop af of het me waard is om 300 dollar extra neer te tellen om nú naar Mexico te vliegen? Nee. Nu, achteraf, besef ik me dat ik het makkelijk had kunnen doen middels een annuleringsverzekering. In the heat of the moment heb ik daar echter totaal niet aan gedacht. Ik baal als een stekker. Je stelt je er toch op in. Met tranen in m’n ogen vraag ik nog een keer heel lief of ik alsnog mee mag, het is m’n verjaardag mompel ik er nog achteraan. Het antwoord blijft bikkelhard ‘nee’ en ik zie de incheckbalie voor mijn ogen sluiten.

Met mijn ziel onder de arm schuifel ik nog een keer naar de Wingo-counter, waar de vrouw van de klantenservice iets vriendelijker gemutst is en me probeert op te beuren met de geweldige zin, ‘alles gebeurt met een reden’. Wel, let it be a good one! Voor nu taxi downtown dan maar weer. Plannen her-evalueren de aankomende dagen en verder staat er één ding boven kijf als soort van pleister op de wond: vanavond SUSHI, no-matter-what!!

Heb jij dit ooit gehad? En hoe heb jij gehandeld? En mocht je binnenkort ook met een enkeltje op pad gaan, laat dit jou dan aub niet ook overkomen, maar zorg simpelweg, hetzij echt of nep, voor iets van bewijs dat je het land ook weer verlaat. Ik heb mijn lesje wel geleerd;)