Krijgt die one-night-stand, tegen alle verwachtingen in, toch nog een vervolg..?

Met tegenzin stap ik bepakt en bezakt in een taxi. Ik heb een week geleden een ticket geboekt van Medellín naar Cartagena, maar nu het moment daar is, baal ik een beetje van mezelf. Hoezo heb ik dat geboekt? Als ik nu zou kiezen, zou ik niet gaan. Ik hoef natuurlijk niet te gaan, bedenk ik me. Zal ik gewoon niet gaan? Omdat ik het echter zonde vind van het geld en er een bekende van de Nomad Cruise in Cartagena zit, besluit ik mezelf toch naar het vliegveld te begeven.

Please proceed to gate 4

Chill op de grond zittend sla ik het ‘ik-sta-alvast-in-de-enorme-boardingrij-terwijl-de-gate-nog-dicht-is-tafereel’ gade. Tegen de tijd dat de gate open gaat en schot in de rij komt, sluit ik als één van de laatsten aan. Ik raak in gesprek met een Engelsman. In “de slurf” word ik echter afgeleid door enthousiast Nederlands gepraat. Wanneer ik omkijk, zie ik dat niet direct achter me, maar dáár achter twee Nederlandse gasten de rij sluiten. Alsof ze net het vliegtuig gehaald hebben, lijkt het. Een fractie van een seconde kijk ik die met donkere kijkers en donker haar, recht in de ogen. Oef, mooie vent. Het vliegtuig inlopend stelt de Engelsman voor om straks een taxi te delen naar het centrum en wenst me ter hoogte van rij vier een fijne vlucht. Top idee en jij ook goeie reis! Ik loop door naar mijn plek op rij acht, waar al iemand op stoel 8C zit, en neem plaats bij het raam op 8A. 8B is nog vrij. What are the odds? Jawel hoor. Dit kan nog wel eens een interessante vlucht worden, denk ik als ik zie wie er naast me komt zitten. Damn wat ben ik blij dat ik toch gegaan ben.

Just check’in

Donkere ogen, Check. Donker haar, Check. Diepgang, Check. Ambitie, Check. Into persoonlijke groei, Check. Humor, Check. Hij is zo’n acht maanden alleen onderweg en reist de laatste maand met een vriend door Colombia. Door het leuke gesprek zijn we binnen no-time op plaats van bestemming. Een taxi naar het centrum wordt gedeeld en ieder gaat naar zijn eigen geboekte hostel-dorm. Een privé-kamer of eigen appartement heeft tegenwoordig overigens mijn voorkeur, maar zo af en toe wissel ik het af om kosten te drukken en nieuwe mensen te ontmoeten. Eveneens stem ik mijn verblijfplaats af op deadline’s van opdrachtgevers en/of belangrijke Skype-calls. Focussen in een privé-kamer gaat nou eenmaal makkelijker dan in een gedeeld stulpje. Boeien, denk je nu waarschijnlijk, hoe verder met die vent?! Nou. Uh. Facebook-gegevens worden uitgewisseld en dat er een drankje gedaan gaat worden, moge duidelijk zijn.

Party squad

Met twee Mokumse mannen en een aangehaakte Colombiaan gaan we van een gezellig terras met live muziek naar een bar/discotheek waar een mix van reggaeton, salsa, bachata en zowaar de Nederlandse rap-klanken van The Party Squad (say whaaaat, ja echt) uit de boxen galmt. Ik oefen wat bachata-pasjes met de Colombiaan, terwijl vliegtuigbuurman dit nauwlettend aanschouwt. Dat wil ik ook leren. En verder. Niks eigenlijk. Flirten. Hoe werkt dat ook alweer? Na de relatiebreuk van vijf jaar heb ik er eerder nog niet echt voor open gestaan, maar iets in me wordt getriggerd door deze guapo.

‘Búúrman wat doet u nú?!’ (Lees met Tatjana Simic accent;))

We willen salsa. Of nou ja eigenlijk iets anders, maar salsa will do for now. De Colombiaan en de vriend van vliegtuigbuurman haken af. We gaan met tweeën op pad naar dé salsa-tent van Cartagena. Deze blijkt helaas gesloten en dus keren we terug naar dezelfde bar/discotheek, waar ik me niet veel langer hoef af te vragen hoe je ‘dit’ ook alweer aanpakt als we ineens staan te zoenen midden op de dansvloer. Dat hij wat jonger is, proef je niks van. Damn the boy knows what he’s doing. Alles ademt seks. De blik in elkaars ogen, de manier waarop hij me af en toe stevig vast weet te pakken, me over de dansvloer laat zwieren, m’n hand vasthoudt als we door de lege straten van Cartagena struinen, me heel teder in mijn nek zoent terwijl we op een fort staan en enkel vergezeld worden door het geluid van de zee.. Het is volop genieten in het moment en tegelijkertijd balen dat ik niet een privé-kamer geboekt heb.

Want al het geflirt en uitdagend voorspel ten spijt

één ding staat wat mij betreft boven kijf: we gaan niet naar één van beide hostels. Seksende mensen boven, onder of naast je is één van mijn grootste dorm-irritaties. No way dat ik dat nu zelf ga doen. Gelukkig geldt dat voor hem net zo. Laten we een taxichauffeur vragen of hij nog een oké doch goedkoop hotel weet. Wie niet waagt, wie niet wint. En zo staan we om vier uur ’s ochtends oog in oog met een nachtreceptioniste in de opgang van een beetje shabby hotel. Jahoor er is nog wel een kamer vrij. Per uur te boeken. Hoeveel tijd hebben jullie nodig? Hóévéél tíjd héb jé nódíg!? Nouja, waarschijnlijk niet veel aangezien een en ander al aardig opgewarmd is, maaruh.. even serieus, als er een stopwatch naast komt te liggen, wordt ook dit een no go hoor. Een hoer is beter af, die krijgt er tenminste nog voor betaald. En dus druipen we af, brengt hij me netjes thuis en keert alleen terug naar zijn eigen hostel.

Eerlijkheid duurt het langst

Als mensen me vragen of ik nog tips heb in Cartagena, moet ik bekennen dat ik er niet heel veel van gezien heb, maar dat het dus een aardig nachtleven heeft en het er verdomd heet kan zijn. Want ja, reken maar dat er de volgende dag alsnog een privé-kamer geregeld is. Vliegtuigbuurman is echter super duidelijk: ik ben vrijgezel en dat wil ik zo houden, ik heb geen enkele behoefte aan enige vorm van binding of whatsoever. Fair enough. Ik heb liever dat je dit tegen me zegt, dan dat je na geruime tijd bijna dagelijks contact dat verder gaat dan zomaar wat beleefdheden, out of the blue een paar weken helemaal niets laat weten, je via Facebook wel een idee krijgt waarom, wat helemaal oké is en waar je mijns inziens gewoon open en eerlijk over kunt zijn, en op dezelfde dag dat een zekere dame uit beeld is een berichtje stuurt met de tekst: “hey ik was even afgeleid, maar ben nu weer heel benieuwd hoe het met je gaat.” Ja daaaaaaag! Dán ben je bij mij aan het verkeerde adres. Vliegtuigbuurman daarentegen is recht door zee. Hou ik van. Eerlijk- en oprechtheid boven alles. En zo is het op de laatste ochtend in Cartagena kusje goodbye en trekt ieder zijn eigen plan.

Hasta la vista

In dat plan blijken overigens nietsvermoedend wat overeenkomsten te zitten als we elkaar in Minca en Palomino weer tegen het lijf lopen. Waar in Cartagena echter het ene vurig hoogtepunt na het andere werd getopt, is de sfeer hier danig bekoeld. Man-up man, denk ik bij mezelf, je kan toch wel gewoon een gesprek voeren. In een pool-cafe in Minca probeer ik ‘m nog wat te teasen, in het overigens meest oncharmante TL-licht ever, maar er kan nog geen lachje vanaf. Een enkele en ongemakkelijke zwaai in een restaurant in Palomino is voor mij een laatste teken: Daar hoor ik niks meer van. Herstel. Op deze manier wil ik er niets meer van horen. Thanks voor de heerlijke nachten in Cartagena y que te vaya bien.

Totdat..

maanden later, vlak nadat ik weer tot mezelf ben gekomen na het doktersroman-gebeuren in Baños, m’n fb-messenger oplicht met de vraag hoe het met me gaat en of ik het digital nomad leven toch heb kunnen omarmen. Huh? Why? Wat een timing ook?! Met onder andere ‘Spaans’, ‘persoonlijke ontwikkeling’ en ‘maximaal je ideale leven leven’ als belangrijke gemene delers is daar toch ineens weer af en toe contact. Mijn hoofd herinnert me regelmatig aan de duidelijkheid die in Cartagena geschept is, de ongemakkelijkheid in de communicatie daarna en vindt er bovendien vanalles van.. mijn hart echter ook.

Brazilië/Argentinië of Mexico of…?!

Wanneer ik een beslissing moet maken ten aanzien van mijn visum in Colombia vraag ik ook hem, als ervaringsdeskundige, om perspectief omtrent de twee opties waartussen ik twijfel. Daar heb ik wel wat ideetjes over ja, even bellen anders? Uh. oké. Of. Niet oké. Damn, ik glijd bijna van m’n kruk af tijdens het video-watsappgesprek. Die ogen, die stem, de inhoud, pffff. En ja Cartagena staat ook weer vol op het netvlies. Na het gesprek stuur ik een berichtje of híj daar eigenlijk nog wel eens aan denkt. Naar zijn werktelefoon, zo blijkt. Oeps. De sappige-verhalen-hotline smult er van en in een vrienden-app-groep krijg ik zowaar uit het niets een spoedcursus ‘sexting’ van de enige man van het stel. Hilarisch! Alle meiden zijn unaniem: Maak het niet moeilijker dan het is, Im. Vraag gewoon wat je wilt weten. Of ie je beter wil leren kennen. Punt. Simpel als dat. Dat is een legitieme vraag. Is het ‘ja’? Nice, dan zien we je vanzelf wel weer verschijnen hier en kun je op date. Of wie weet, vliegt hij eerst naar jou. Om de Nederlandse zomer, uh herfst, te ontvluchten, hij is toch ook van het Spaans enzo, zeg je? Is het antwoord ‘nee’? Ook goed. Next! Héérlijk zo’n frisse blik.

En dus is die betreffende vraag gesteld. Met dit epistel als “begeleidend schrijven”, het verzoek om eerlijk aan te geven of hij dit als blog kan waarderen (vond ik wel zo netjes om vooraf te vragen) en/of wellicht nog wat wil toevoegen of weglaten, kwam er binnen no-time, wederom recht doorzee, een reactie. Fijne vent! Oké de ‘nee’ op de ‘wil-je-me-beter-leren-kennen-vraag’ was, ondanks ingecalculeerd, minder fijn. Ik ben aan het daten met een meisje waar ik verliefde gevoelens voor heb die ook wederzijds zijn. Lucky girl she is;) Maar ik zou wel graag contact met je houden, vind je namelijk echt een leuk persoon. Oké, een romance ala Katja Schuurman & Freek of Jim Bakkum & Bettina zit er dus niet in, maar ja let’s keep in touch. En. uh. Next;-)

N.B. Publiceren werd gewaardeerd en hij had er niets aan toe te voegen of af te halen. Het brengt me met een grote glimlach meteen terug naar Cartagena:-)