Na twee keer in drie dagen zeiknat geregend te zijn, mezelf misselijk gegeten te hebben aan Nibbit chips, Tony’s chocolade, boterham vlokken en hagelslag, met volle (en ijskoude) tegenwind op de fiets te zitten, klem gereden worden door een niet oplettende taxi chauffeur, kerst- oud/nieuw zwaar geromantiseerd te hebben in mijn hoofd en de nodige mentaliteitsverschillen op te merken, kan ik er niet meer omheen: Nederland it is. Eerlijk is eerlijk, wat is het hier allemaal top geregeld, daar kunnen veel Zuid- en Centraal-Amerikaanse landen een puntje aan zuigen. Maar mensen, waar is toch die sprankel in menig ogen gebleven?

Flashback

Als ik mijn backpack op het karretje gooi, ben ik all-set voor het All-you-need-is-love-meets-hello-goodbey-moment. Fysiek in ieder geval. Of ik er mentaal net zo klaar voor ben, gaan we meemaken. Dat is het experiment waaraan ik mezelf heel erg bewust onderwerp. In de afgelopen anderhalve maand is het eigenlijke plan, om pas tegen de lente weer voet op Nederlandse bodem te zetten, geheel omgegooid. Meerdere dingen kwamen in november bij elkaar, alsof het zo moest zijn, want dat ik niet meer in toeval geloof, zal je inmiddels niet meer verbazen.

Goals

Oma’s dood en haar begrafenis heeft een enorme impact gemaakt. Het laat me mijn doelen en ideale plaatje scherper onder de loep leggen. Ik vraag mezelf af of ik nog op koers zit of wellicht iets bij te stellen heb. Hoeveel meerwaarde heeft het voor me om tot eind februari (visum gerelateerd) in Mexico te blijven? Zou het misschien leuk zijn om met kerst in Nederland te zijn of romantiseer ik die dagen nu? Met een schuin oog check ik af en toe wat vliegtickets en zie enkel lachertjes voorbij komen die schommelen tussen de 500 tot 700 euro one way. NO WAY!

Flight modus

Eerder sprak ik met mezelf af niet meer dan 150 euro voor intercontinentale vluchten te betalen in Zuid- en Centraal-Amerika, wat exact het bedrag werd dat ik neertelde voor de vlucht van de Dominicaanse Republiek naar Colombia én Colombia – Mexico. Voor de transitie Latijns-Amerika – Europa, stel ik het maximum op 300 euro. Puur principekwestie. Het verlangen om bepaalde mensen weer live te zien, groeit en voorbij komende werkgerelateerde events en kansen in specifiek januari en februari maken dat mijn gevoel sterker wordt. Eind december vlieg ik naar het koude kikkerlandje aan de Noordzee.

Deal or no deal

Als er vlak na dat gemaakte statement tussen de vijf, zes en zevenhonderd euro klappers een 300 euro mogelijkheid voor kerstavond oppopt, is het een deal en gooi ik hier en daar gelijk een balletje op voor woonruimte per januari in Amsterdam. Als kort dáárop een spontane, toffe naamgenoot, doch geen direct familielid én nog geen directe connectie, out of the blue contact opneemt voor een totaal andere reden en tevens tijdelijk een kamer blijkt te verhuren in haar appartement in de hoofdstad, denk je wellicht wederom, hoe verzin je het!? Binnen no time is alles geregeld, maar in plaats dit van de daken te schreeuwen, wen ik rustig aan het idee en slaan in de week voor vertrek twijfels zwaar toe. Ben je wel echt klaar om te gaan?

Just do it

’s Avonds, met het geruis van Caribische golven op de achtergrond en een mooi sterrenpalet aan de hemel, overdenk ik het afgelopen jaar op het strand in Playa del Carmen en reflecteer ik op de ‘wanneer ben je klaar vraag’. De tijd is nooit écht rijp. Er is altijd wel iets dat een verlangen in de weg staat. Je kan jezelf heel veel afvragen in je hoofd over hoe e.e.a. zal zijn. Er is maar één manier om er daadwerkelijk achter te komen en dat is het te doen. Ook kan je alleen iets ontvangen als je er ruimte voor maakt of biedt. Immer makkelijk gezegd van de buitenkant, zo onwijs leerzaam om dit wederom ten volste aan den lijve te ervaren. Terugdenkend aan een interessant gesprek eerder die dag, waarin iemand zei dat je ook ‘gewoon om tekens kunt vragen’, kijk ik vanaf het strand omhoog, waar sterren al een uur stil in de lucht hangen. Nou, laat me dan nu maar een vallende ster zien als het een goede beslissing is, denk ik sceptisch grinnikend. Jááhoor, bi-zar.

Home is where the heart is

Het wederom in Nederland zijn, voelt niet als “terug”reis maar vooruit. Het is heel onwerkelijk. Met vlagen fijn, warmhartig, andere keren koud, confronterend en intrigerend. Vragen als ‘Zo, en wat is nu het plan?’ en ‘Zijn je dagen goed gevuld?’ zijn niets nieuws onder de zon, of overwegend grijze wolkenmassa is in deze beter op zijn plaats;-) Hoewel alles vanuit een warme, misschien zelfs soms bezorgde, intentie komt, vind ik het weer bijzonder interessant het verschil op te merken in houding, mentaliteit en welke taal er, al dan niet met gemak, de ether in geslingerd wordt. Vastberaden om mijn dagen te blijven ‘voeden’ in plaats van te ‘vullen’, ga ik het allemaal aan en spreek ik aanstaande dinsdag bijvoorbeeld op het event “de reislustige freelancer”. Spannend en veel zin in tegelijk!

Hoe voed jij je dagen? Of… vul je ze momenteel?