Angst voor het onbekende geeft spanning. Ís spannend, beter gezegd. Zodra je een spanning ervaart, raakt het iets belangrijks in je. Immers, als het niet van waarde voor jou is, doet het je ook niet veel, toch?

Je kan hier op verschillende manieren mee omgaan, er op verschillende niveaus naar kijken en er zo diverse leringen uit trekken. Twee dingen gaan hoe dan ook altijd op. In de woorden van Will Smith (I could not say it any better):
1. “The point of maximum danger, is the point of minimum fear”
2. “‘God’ placed the best things in life at the other end of terror”
Of er een god bestaat daar gelaten, bij deze twee punten sluit ik me volledig aan. Je kunt jezelf enorm laten tegenhouden, klein maken -en houden- door bepaalde angsten.. zonde!

Zo had ik op jonge leeftijd op de klassenboekjes-vraag “wat wil je heel graag een keer doen in je leven?” één steevast antwoord: “parachute springen”. Ik was dat kleine meisje dat nooit écht ergens bij hoorde. Parachute springen klonk wel vet. Was ik toch een beetje stoer. Werd ik gezien. Had ik ook eens een goed verhaal. En dus kreeg ik voor mijn zestiende verjaardag een parachutesprong cadeau. Dat is toch wat je graag wilt. Uh. Ja. I guess. En reden we op een zondag naar Vliegveld Teuge in Apeldoorn. Met het hart in de keel en een boer-met-kiespijn-smile van oor tot oor. Weer-technisch was het spannend of er die dag wel gesprongen kon worden. Desondanks kreeg ik een fancy overal aan, moest ik me melden bij de veiligheidsbriefing en maakte ik alvast nader kennis met de man aan wie ik vastgeketend van grote hoogte naar beneden zou gaan vallen. Toen was het wachten geblazen. Wil je wat drinken? Uh, water. Eten?….. neuuuhh…. De zenuwen gierden door mijn lijf. Niet te doen.

What if you fall?.. What if you fly?

Rond de klok van vier krijg ik dan toch een seintje. Het wordt alsnog een GO. Voor de zoveelste keer ga ik naar de WC en hop dan eindelijk het vliegtuig in. Terwijl ik mezelf een houding aanneem op de schoot van mijn mannelijke springpartner, zoals ik tot dan toe nog nooit zó dicht op déze manier bij “een onbekende man” heb gezeten, wint het vliegtuigje langzaam hoogte en dringt het besef door dat er geen weg meer terug is. Ben je er klaar voor? Ik weet het niet. De deur van het vliegtuig gaat open. Ik ben als derde en wacht maar al te graag rustig op mijn beurt. Op de vraag of ik nog steeds oké ben, kan ik geen woord uitbrengen en steek ik enkel een duim omhoog. Mijn hele lijf staat ‘aan’. Langzaam schuifelen we naar voren, naar het randje. Het enige wat ik zie is een wolkendek. Vet. En doodeng.

Pure bliss

Hold on tide and enjoy the ride girl, we gaan op 0. Weer dat duimpje omhoog. Drie, twee… en hij zet vol af. Faaaaaaaaaaack ik val, is het gevoel wat ik voor een fractie van een seconde ervaar. Daarna gaat het zo hard dat je niet eens voelt dat je valt. Wat. Is. Dit. Gaaf. We gaan dwars door het wolkendek heen en met het land onder in zicht besef je op dat moment… helemaal niets. Geluk, sereniteit, give it a name.. dat is het enige wat er is. Een bizar gevoel waar ik geen woorden voor heb, maar waarvan ik aan alles merkte, dit is leven, écht leven. Dít wil ik vaker ervaren. En effe hè… Waar was je daarvoor ook alweer bang? En heb je jezelf van binnen op zitten vreten? En die nacht amper geslapen? En nauwelijks een woord gewisseld met je ouders en broertje die het misschien nog wel spannender vonden dan jijzelf?

Will Smith had eenzelfde ervaring. Check it out, ik ben fan!
Ben jij je ervan bewust wat angst voor het onbekende met jou doet? Of… laat?