Soms krijg je een bepaalde uitdaging op je bord en weet je niet direct wat te doen. Weet echter dat er áltijd een oplossing is. Ook als het om je belastingadministratie gaat waar je niet persoonlijk bij kan, omdat je in het buitenland zit. Eens kijken of ik dit verhaal al terugkijkend “niet perse makkelijker, maar wel leuker kan maken”.

Flashback naar 23 december 2016

Lichtelijk met mijn ziel onder de arm kom ik eind december aan op de Dominicaanse Republiek. Tijdens de maanden daarvoor, vol intens liefdesverdriet, was de cruise iets waar ik naar uitkeek en op terug kon vallen. Eenmaal voet aan wal dringt echter het besef door dat ik nu toch echt ontheemd ben. Er is geen vaste (thuis)basis meer. Vanaf dit moment ligt alles open. Alles! Waar ik altijd een zekere mate van ‘vrijheid’ heb nagestreefd en reizen me in het bloed zit, voel ik me nog niet bepaald comfortabel bij deze vorm. Hoe enorm warm en behulpzaam de sfeer ook is onder alle mede-cruisers in Cabarete en hoe liefdevol de bemoedigde woorden van mijn naaste achterban ook zijn, mentaal heb ik het zwaar. Als daar op een zonnige ochtend een mailtje van de belastingdienst bovenop komt, kan ik wel even letterlijk door de grond zakken…

Denk je het volgende in:

Het is 8:00 uur. Na een meditatie, wat squats, burpees en stretch-oefeningen ben je klaar voor een nieuwe dag. Je haalt je telefoon van de vliegtuigstand. Terwijl het ‘slimme apparaat’ connectie maakt met wifi en alle social- en mailmeldingen binnenhaalt, spring je onder een frisse douche. Tijdens het aankleden, scrol je vluchtig door de meldingen om te kijken of er iets belangrijks tussen zit wat directe actie of aandacht behoeft. Je merkt dat je ogen groter worden en je adem stokt als je stuit op een mail met afzender “belastingdienst” en onderwerp “boekenonderzoek”. Met een hartslag van 200 in je keel open je het bericht en lees je dat je zo spoedig mogelijk contact dient op te nemen voor het inplannen van een datum en locatie ten behoeve van inzage in je omzetbelasting-cijfers van 2015”.

Lot tarten?!

Je bedenkt je dat je voor vertrek nog als een malle de bonnen van 2016 hebt ingescand. Je denkt ook aan de helaas nog niet gedigitaliseerde admin-map van 2015 die netjes opgeslagen ligt in Brabant bij je pa en ma die, wat een timing, over vier dagen voor zeker een maand naar Zuid-Afrika gaan. Je weet dat de map op één of andere manier heelhuids bij de belastingman zal moeten komen en wilt het lot niet gaan tarten met PostNL. Ik bedoel hey, als je er al voor een steekproef uitgepikt wordt uit de ik-weet-niet-hoevelen-ondernemers, zal het toch niet gebeuren dat nou net “toevallig” jouw postpakket zoek raakt. De PostNL-optie streep je dus al bij voorbaat weg. Maar wat ga je doen?! Je zit in de Dominicaanse F*cking Republiek. Terug vliegen voor de belastingdienst? Omdat je de boekhouder diezelfde dag niet meer te pakken krijgt, besluit je op tijd naar bed te gaan en de volgende dag in het teken te stellen van de hele belastingshizzle.

In het holst van de nacht

Lang leven het tijdsverschil gaat om 3:30 uur de wekker. Terwijl heel Cabarete nog in diepe rust verkeert en iedereen in het hostel nog op één oor ligt, houd je kantoor vanuit bed. Achtereenvolgens leg je via Skype contact met de boekhouder, de tax-man, je ouders, je ex en een vriendin om de situatie te bespreken en tot een oplossing te komen.

De boekhouder probeert je gerust te stellen: Joh Imke maak je niet druk. Je admin is overzichtelijk en op orde. Het is waarschijnlijk gewoon een random check. Dat kan wel zo zijn, maar toch. Je wilt niet iets over het hoofd gezien hebben, daar worden de blauwe enveloppen niet blij van.

Pa en ma, bijna bepakt en bezakt voor hun eigen reis, staan zoals altijd en overal klaar: Laat je even weten hoe, wat en waar wij eventueel moeten doen? We horen het wel.

Je ex, beste sparringsmaatje en zelf voormalig belastingadviseur, moet keihard lachen als je lichtelijk bezwaard om zijn hulp vraagt: Hoe dan?! Heb jij weer.. en dan net nú ook hahaha. Maar je weet toch dat ik je graag help. Echt Im. Ergens wist je dit misschien wel, maar vanzelfsprekend is het niet, toch? *Onbeschrijflijk dankbaar voor het meedenken en regelen!*

Dat er bij de belastingdienst uiteindelijk ook gewoon ‘mensen mensen’ werken, wordt duidelijk als je met kloppend hart in de keel en een krakende nachtstem de beste man aan de andere kant meedeelt dat er wat vertraging op de lijn kan zitten, omdat je via Skype belt vanuit de Dominicaanse Republiek. Hij daarop antwoord dat je best “na je vakantie” contact had mogen opnemen en vervolgens oprecht geïnteresseerd en meedenkend is als je vertelt dat je niet op vakantie bent, maar voor je bedrijf in het buitenland zit en nog niet exact weet wanneer je weer in Nederland zal zijn.

Banana sushi love

Na drie uur aaneengesloten Skypen en watsapp-bellen tussen boekhouder, belastingman, wederom boekhouder, ouders, ex, wederom ouders, ex, vriendinnetje die misschien virtuele assistentie kan verlenen, ex, boekhouder en wederom vriendinnetje is er e.e.a. op poten gezet. Daar ga je mevrouw “liefst alles sefful doen”.. een duidelijk lesje loslaten en hulp aanvaarden it is. Dat verdient Banana Sushi als “emotie-eet-ontbijt” om 8:30 uur ‘s ochtends als je er al een halve dag op hebt zitten. Ondanks dat bij jou het huilen nader staat dan het lachen, is iedereen in Nederland blij je te kunnen helpen.

Fast forward een paar maanden later

Een inmiddels meer en meer geheelde ziel, heel wat belletjes, watsapps en mailings (inclusief gezellige palmboom-icons-groeten want “bij u zal het wel warmer zijn aan de andere kant van de wereld” en “doet u wel voorzichtig daar in Colombia,” van de belastingman) is het einde in zicht. Voor het afrondend gesprek vraagt meneer de tax-man of ik ‘m weer kan bellen via Skype. Natuurlijk! Weer net als toen in de Dominicaanse Republiek of heeft u ook een Skype-account dat we met beeld kunnen bellen?
– “Nee, zo’n technische luxe hebben we hier niet bij de belastingdienst.”
Ow haha, oké, dan bel ik u wederom via computer/telefoonverbinding.

Omdat ik op dat moment in de buurt van Medellin zit en niets aan het toeval wil overlaten, zorg ik dat ik aldaar met “tzhe best wifi” het afsluitend gesprek doe. Met één en al lof over mijn administratie, slechts een paar te corrigeren notities, per saldo nog een kleine geste tegoed hebbende van de belastingdienst en een uitnodiging van meneer de belastingman om bij terugkomst in Nederland keer live koffie te drinken op de fijne digitale samenwerking, wordt het onderzoek fijn afgerond.

There is always a way; always!

Dat er overal een oplossing voor is, ook als je deze in eerste instantie niet zelf ziet of in de hand hebt, moge duidelijk zijn. Het perspectief van een ander is verhelderend en relativerend. Je hoeft het niet alleen te doen! Ook niet als je normaal zelf degene bent die iedereen helpt. Wanneer je een ander niet om hulp vraagt, misgun je diegene de kans om jou te helpen. Dat is nog eens omdenken!

Waar ik in eerste instantie dacht dat ik er voor terug zou moeten vliegen, wat door de meesten als een belachelijk plan bestempeld werd (“Je kan voor veel dingen terugkomen Im, maar níét voor de belastingdienst!”) was er voor alle haken, ogen en vragen een oplossing. Onwijs dankbaar ben ik voor alle hulp! En niet in de minste plaats eveneens grootse dank voor de flexibele houding en medewerking van de belastingman-waarvan-ik-de-naam-hier-niet-zal-noemen-maar-u-weet-wie-u-bent-mocht-u-dit-lezen. Leuker kunnen ze het misschien niet maken, wel makkelijker, dat mag ook wel eens gezegd worden.