Sharing is caring!

Over angsten aangaan, leven voor ervaringen en een “sappige-verhalen-hotline” die daar volle bak van smult.

Op danig jonge leeftijd had ik op de klassenboekjes-vraag “wat wil je heel graag een keer doen in je leven?” één steevast antwoord: “parachute springen”. Ik was dat kleine meisje dat nooit écht ergens bij hoorde of opviel. Parachute springen klonk wel vet. Was ik toch een beetje stoer ofzo. Werd ik gezien. En dus kreeg ik op mijn zestiende verjaardag een parachutesprong cadeau. Dat is toch wat je graag wilt. Uh. Ja. I guess. En reden pa, ma, broerlief en ik op een zondag naar Vliegveld Teuge in Apeldoorn. Hart in de keel en een boer-met-kiespijn-smile van oor tot oor. Weer-technisch was het spannend of er die dag wel gesprongen zou worden. Ondanks dat kreeg ik een fancy overal aan, moest ik me melden bij de safe-briefings en maakte ik alvast nader kennis met de man aan wie ik vastgeketend van grote hoogte naar beneden zou gaan springen. Toen was het wachten geblazen. Wil je wat drinken? Uh, doe maar wat water. Eten?….. neeeuuuhh…. De zenuwen gierden door mijn lijf. Niet te doen.

Jump and wave

Rond de klok van vier kreeg ik een seintje. Het wordt een GO. Voor de zoveelste keer naar de WC en hup dat vliegtuig in. Terwijl ik mezelf een houding probeer aan te nemen op schoot zittend van een vreemde vent, zoals ik tot dan toe nog nooit zó dicht op deze manier bij een “vreemde vent” heb gezeten, wint het vliegtuigje langzaam hoogte en dringt het besef door dat er geen weg meer terug is. Ben je er klaar voor? Weet niet. Zit ik echt goed vast? De deur van het vliegtuig gaat open. Ik ben als derde en wacht maar al te graag rustig op mijn beurt in deze. Op de vraag of ik nog steeds oké ben, kan ik geen woord meer uitbrengen en steek ik mijn duim maar omhoog. Langzaam schuifelen we naar voren, naar het randje. Het enige wat ik zie is een wolkendek. Vet. En doodeng.

Hold on tide and enjoy the ride

Hold on tide and enjoy the ride girl, we gaan op 0. Weer dat duimpje omhoog. Drie, twee… en hij zet vol af. Faaaaaaaaaaack ik val, is het gevoel wat ik voor een fractie van een seconde heb. Daarna gaat het zo hard dat je niet eens het gevoel hebt dat je valt. Wat. Is. Dit. Gaaf. We gaan dwars door het wolkendek heen en met het land onder je in zicht,  besef je eigenlijk helemaal niks op het moment zelf, het enige wat er is, is geluk, sereniteit, give it a name… een bizar gevoel waar ik geen woorden voor heb, maar waarvan ik aan alles merkte, dit is leven, écht leven. Dít wil ik vaker ervaren.

angsten aangaan

Leven zonder spijt

Nou weet ik niet hoe het volgende voor jou geldt, maar naarmate je ouder wordt, heb ik het idee dat je je bewuster wordt van angsten. Of in ieder geval van de (mogelijke!) gevolgen, consequenties en hetgeen er (wellicht!) mis kan gaan. Je bent in je hersenen zo geprogrammeerd dat je de neiging hebt om te focussen op negatieve dingen, meer dan het positieve. Hoe zou het zijn om niet alle focus te leggen op “het gevaar”, maar je juist voor te stellen wat een actie je misschien kan brengen? Want, zoals Will Smith het in bijgevoegd filmpje spot on verwoord: “The point of maximum danger, is the point of minimum fear.” en “‘God’ placed the best things in life at the other end of terror”. Je wilt toch niet “the best things” missen omdat je je tegen hebt laten houden door een angst? Spijt hebben van iets dat je niet gedaan hebt, is denk ik de ergste spijt die je kan hebben. In de breedste zin van het woord. Of het nou gaat om een bucketlist-activiteit als parachute springen of bijvoorbeeld onuitgesproken gevoelens die je wel graag had willen delen met iemand die je (al dan nog niet) naast staat.

Had ik maar..

“Had ik maar..” en “Hoe zou het geweest zijn als..” blijft vreten tot aan je allerlaatste ademhaling. De angst voelen en het toch doen, is een blijvende waardevolle ervaring, getuigen het gevoel van mijn parachute sprong welke ik nog altijd terug kan halen naar dit moment. En precies daarom grijp ik hier regelmatig mijn “gut” bij elkaar om weer eens dwars door een angst heen te gaan. Iets rete-spannend vinden, betekent namelijk dat het iets is wat je op een bepaalde manier belangrijk vindt. Anders zou het je niet veel doen, toch?
Voordat ik je aanraad om het filmpje van Will Smith te kijken en je eigen angsten uit te dagen, hierbij drie ‘angstige momenten’ van mij die jou hopelijk ook motiveren je ‘gut’ bij elkaar te pakken op de momenten dat het er voor jou toe doet:

1. Puenting tricolore

In Baños scheet ik tricolore op de brug alvorens de vrije val die je wel degelijk langer dan een fractie voelde. Doodeng. En super vet tegelijk.

2. Doet ie het of doet ie het niet

In datzelfde Baños heb ik, tegen ieders verwachting in, niet de Spanjaard die de Puenting-sprong filmde (aardige vent, maar zó leuk was ie nou ook weer niet. Kieskeurig. Je weet zelf) een hele leuke Zwitser mee uit gevraagd. Mijn flirt-technieken kwamen blijkbaar niet over. Mannen?! Of misschien heb ik mijn flirt-kundigheid nader onder de loep te nemen, dat kan natuurlijk ook;) Anyway. Doodeng. Maar wat heb ik te verliezen? Hij deed het. En toch ook weer niet. De “sappige-verhalen-hotline” met paar vriendinnetjes heeft ervan doen smullen. Ohh meine gute..

3. Get Spanish

Een derde voorbeeld is dat ik een tijdje terug gevraagd ben in opdracht, middels een leuke mix van grammatica, vocabulaire, huiswerk-oefeningen en Skype-calls, de basics van de Spaanse taal bij te brengen in acht weken. Er wordt ook nog gewoon gewerkt hier;) Vet spannend en echt een gevalletje “wie ben ík nou”-overwinning, maar zó gaaf om te doen. Een waar succes, al zeg ik het zelf. Check deze, als jij ‘Spaans leren’ ook op jouw bucketlist hebt staan.

Wat vind jij spannend en ga je wel doen? Ik ben benieuwd! Deel het met me hieronder of als het too juicy is, mailen mag ook he, dat weet je;)

De must see sky-diving-metafoor vind je hier, spot on, ik kan het niet beter verwoorden:

Het hele interview is sowieso een aanrader om te kijken: