Sharing is caring!

Waardevol of laten waaien? De vraag der vragen die belangrijkheden van bijzaken deed scheiden tijdens spannende uren een week geleden.

“Ben je klaar voor Orkaan Nate vanavond?”, vraagt een Italiaan als ik chill aan mijn ontbijtje zit in een populair vegetarisch restaurant in Playa del Carmen. Zijn blik oogt ernstig en zelfs een beetje angstig. Hmmm.. misschien moet ik toch wat vaker het nieuws checken, bedenk ik me. Met regelmatig out of the blue een hevige regenbui verlaat ik mijn studio niet meer zonder paraplu, maar verder.. nee, nergens op voorbereid. Terwijl ik me de smoothie-bowl heerlijk laat smaken, rept hij over genoeg water en eten inslaan voor de komende dagen, want hey, je weet maar nooit. Wanneer hij vertrekt, de ober me bij het betalen van de rekening op de tropische storm wijst én ik het volgende bericht ontvang van mijn AirBnB host “Imke make sure you be safe tonight. Keep inside, because of the hurricane which wil come along playa tonight…” weet ik dat het menens is.

Me first

Ik heb de regel niet te veel af te gaan op nieuws in de media, maar zodra locals me ergens voor waarschuwen dit serieus te nemen. Bij Wonderlijk-Werken-buddy’s Steven en Diana pols ik of zij op de hoogte zijn, Steven voorziet me van goede website-bronnen om de status in de gaten te houden en met een gefocuste adrenaline rush schakel ik bijna automatisch in een ‘first-things-first-modus’. In het kader van ‘zorg eerst goed voor jezelf, voordat je een ander met het zuurstofmasker helpt’, doe ik een rondje supermarkt voor wat water en gezond voedsel.

Check check dubbelcheck

Terwijl ik zie dat de buren ramen dichttimmeren, orden ik mijn voedselvoorraad en loop ik opdrachtgevers langs. Zijn er deadlines waar aankomende dagen aan voldaan moet worden? En wie is er gebaat bij deze weer-update zonder onnodig ongerustheid te zaaien? Met een mega focus vink ik de ene to-do na de andere af en zorg ik dat alles op full power draait. Als pa een berichtje stuurt over het wel en wee in het Brabantse land en vraagt naar de status in Mexico, besluit ik het thuisfront eveneens voorzichtig in te lichten. Geen zorgen hoor, alles in kannen en kruiken hier, dan weet je er in ieder geval van, hou van jullie. Als alles zover mogelijk geregeld is, download ik nog even ‘Expeditie Robinson’ belangrijkheden, je weet toch;-) en zet ik de on-uitputtend lijkende focus en adrenaline ook nog even in de sportschool in.

Stilte voor de storm?

Locals zijn relaxed, doch alert. Dat stemt positief. Zoals met de AirBnB-host afgesproken, zit ik 18:00 uur sharp binnen. Sushi en Expeditie Robinson voor mijn neus, succescombinatie! Nou Nate, kom maar op dan. Het blijft echter stil. Akelig stil. Een vriendinnetje polst vanuit Canada naar de status. Stil nog steeds. Rond uurtje of 19:30 loop ik even naar buiten, nieuwsgierig hoe de lucht eruit ziet. Alsof het Nederlands elftal een belangrijke wedstrijd moet voetballen, zo stil is het op straat. De serene sfeer voelt bizar aan. Iedereen zit binnen. Op verzoek van mijn host trek ik alle stekkers eruit alvorens vroeg onder de wol te duiken in de verwachting ’s nachts dan wel een keer wakker te worden van knetterende onweer en whatsoever more.

Net ‘Nate’

Niets is minder waar. De volgende ochtend sta ik fris en fruitig op en zie ik niks geks buiten. Nate blijkt een afzwaaier geweest te zijn. De dagen ervoor heeft het harder geregend en gewaaid dan die betreffende nacht waar iedereen zo voor waarschuwde. Gelukkig maar en tegelijkertijd enorm waardevol om weer eens mee te maken. In een onzekere situatie als deze, waarbij je op voorhand beseft dat er mogelijk iets heftigs gaat gebeuren, komt er een power en focus 2.0 in jezelf los. Belangrijkheden worden als vanzelf gedifferentieerd van bijzaken, binnen no-time staat één en ander op poten en wordt er geregeld wat geregeld dient te worden. Ik krap mezelf achter de oren, heb je daar nou werkelijk een orkaan voor nodig? Nee toch zeker.

Wat zou jij nú doen als er vanavond een orkaan over jouw woonplaats verwacht wordt?