Sharing is caring!

To jump or not to jump that’s the question.

Waar je bij Peru waarschijnlijk direct aan Machu Pichu denkt, is er in Ecuador naast de Galapagos eilanden één beroemde to do die vaak op bucketlisten voorkomt: “De schommel des doods.” Alsof je boven een enorme afgrond hangt hoog in de bergen. Business-wise hebben de Ecuadoranen dat slim bekeken. Je timmert een boomhut, hangt er twee schommels aan en laat toeristen betalen voor een te gekke foto. Met alle respect, misschien ben ik inmiddels een beetje spoiled wat dit soort dingen betreft, ik had iets meer sensatie verwacht van deze ‘attractie’. Maar één dollar voor coole kiekjes hoog in de bergen; het is ze gegund. Voor de ware boks-nat-bucketlist-reuring wordt het touw een paar uur later ongepland onverwacht ergens anders vastgeknoopt…

#ecuador #digitalnomadlife #traveling #Baños #casadelarbol

Een bericht gedeeld door Imke van Kuppeveld (@wereldsleven.nl) op

Misty mountains

Als ik arriveer bij hotspot ‘Casa del Arbol’ hangt er een dikke mist in de bergen. Hmmm daar gaat de gave foto. Ach, denk ik, ik heb geen haast. Als het niet opklaart, ga ik morgen gewoon nog een keer. Ik raak aan de praat met een Spanjaard die de dag erna richting Quito gaat voor zijn terugvlucht, die baalt er meer van. Maar.. niks is zo veranderlijk als het weer. Ook hier in Ecuador. Zo dicht als de mist was, zo helder is het een half uur later en is daar dan toch de befaamde bucketlist picture. Check!

Bucket list material #embracelife #ecuador #digitalnomadlife #casadelarbol

Een bericht gedeeld door Imke van Kuppeveld (@wereldsleven.nl) op

Living on the edge

Heb je nog plannen vanmiddag? vraagt de Spanjaard. Uhm, even wat eten en dan artikelen uitwerken voor opdrachtgevers. Samen lunchen? Ja, waarom niet, gezellig. Tijdens de rit terug richting het centrum van Baños worden alle beleefdheden uitgewisseld en vindt hij in de categorie ‘watvoor-werk-doe-je’ het fenomeen ‘life-mentoring middels Skypecalls’ maar wat interessant. Gaaf, je triggert dus mensen bewust te worden van hun gedachtengang, hetgeen ze belangrijk vinden en willen in hun leven, waardoor ze vervolgens beter keuzes kunnen maken en hun maximale potentieel benutten. En zelf leef je volgens het practise what you preach-motto.
Yup.
Nice! Heb je zelf het idee dat je alles uit je leven haalt? En hoe kijk je aan tegen het begrip comfortzone? Wel.., ik geloof dat ik momenteel een behoorlijk living-on-the-edge-leven leid door volle bak mijn passie voor schrijven en reizen te combineren. Wat misschien heel eenvoudig en rooskleurig lijkt van de buitenkant, maar lang niet altijd even gemakkelijk is en ook zeker de nodige uitdagingen en twijfels met zich meebrengt. (ander te schrijven blog ;))

Life begins at the end of your comfortzone

Dit relaterend aan mijn comfortzone: die wordt vaker gestretcht momenteel dan dat ik er in blijf hangen. Soms zoek ik die rand bewust zelf op, andere keren wordt deze door externe factoren geprikkeld. Hoe fijn comfort op zijn tijd ook is, ik geloof dat de meeste groei in het oncomfortabele zit en je daarin nooit uitgeleerd bent. Als je iets spannend vindt, is het heel makkelijk om aan de zijlijn te blijven staan. Waardevoller is het echter om de ‘angst’ te onderzoeken. Wat doet het met je? Er wordt blijkbaar iets geraakt. Wil je er iets mee? Dan kan je op sommige punten een duidelijk plan trekken. Op andere momenten heb je simpelweg de sprong te wagen en er vol vertrouwen “head first” voor te gaan. Om vervolgens te ervaren dat je tot meer in staat bent dan je vooraf misschien dacht. Je leeft! Je hebt een angst overwonnen of een grens verlegt, je bent gegroeid. Dus ja, ik ga het allemaal vol aan en leef daardoor mega intens, zonder spijt te hebben van iets niet gedaan te hebben.
Hij hangt aan mijn lippen. Spoiler voor degene die denkt dat ik een leuke Spanjaard aan de haak geslagen heb: niet letterlijk!

Praten als brugman

Bijna arriverend bij een lunchtentje aan de rand van Baños valt mijn oog op een brug. Zie ik het goed dat er mensen vanaf springen? Vet! Wil je ook? Naaahh… ik heb vroeger wel eens gezegd dat te willen doen. Ik kan me nog herinneren dat ik op mijn flipflops tijdens een vakantie met ouders en broerlief bij een bungeejump-attractie stond in Frankrijk. Never niet dat je dat gaat doen, zei mams toen nog. En eerlijk, zo’n elastiek aan mijn enkels zonder schoenen aan te hebben, vond ik ook niet zo’n fijn idee after all. Maar als het een mooie plek is in de natuur. Met gaaf uitzicht. Boven water. Wie weet…ooit….laten we even gaan kijken. Aangekomen bij de brug zegt de beste vent die zelf tig kleuren stront schijt.
Mooi uitzicht; check!
Water; check!
Midden in de natuur; check!
Je miste toch de spanning bij de schommel daarboven? Nou, hier heb je je adrenaline-shot van de dag: een rand om vanaf te springen. Living on the edge to the max. Na alles wat je me net verteld hebt, kan je dit nu niet NIET doen…

Bucketlist

Head first

Hoezeer ik weet dat hij een punt heeft, besef ik me ook dat het altijd makkelijk gezegd is vanaf de zijlijn. Je moet wel zelf springen. Terwijl mijn hoofd en hart in conclaaf zijn, zie ik anderen aan het elastiek naar beneden duiken. Het betreft geen hardcore bungee-jump maar een swing onder de brug door… De Spanjaard, voor wie het zelf een brug te ver is, ziet mijn twijfel. Ik film, maak foto’s en trakteer op lunch als je springt, zegt hij grijnzend. Gratis eten, oh maar dat verandert de zaak.;-) Fuck it. Ik doe het ook gewoon. Ik ken mezelf en weet dat ik er spijt van krijg als ik het niet doe. Kom dus maar door met dat tuig en elastiek. Eenmaal op het plateautje met armen wijd lach ik als een boer met kiespijn. Damn. Ik heb geen hoogtevrees, maar dit is hoog. Dat eerste stukje. “Je bent al ooit uit een vliegtuig gesprongen, het eerste begin van die vrije val, daar moet je ff doorheen Im”, praat ik mezelf moed in. Practise what you preach. Daar ga je. Head first.

Als je goed luistert hoor je toch een verdwaalde GVD zodra ik het touw weer voel.
Puenting? Doen! Vet! 
Hoe ga jij met je comfortzone om?

 

Still alive and kicking!